"Even overleggen?" Drie woorden waar levens vanaf kunnen hangen.
"Even overleggen?" Drie woorden waar levens vanaf kunnen hangen.
Een assistente aan de telefoon. Pijn op de borst, klam, misselijk. Twijfel. U1 of toch niet?
En dan de vraag die veel praktijken stiekem slecht hebben geregeld: met wie overleg je nu?
Deze seconde?
Want een spoedoverleg is geen gewoon overlegje.
Zoals ik het zou definiëren: het is een twijfelgeval bij een U1, bel ik een ambulance of stuurt de huisarts met spoed een visite?
Of een U2, waarbij er binnen een uur gehandeld moet worden. Geen ruimte voor "ik loop straks wel even langs de kamer."
En hier komt het ongemakkelijke punt.
In een solopraktijk is het simpel: de dienstdoende huisarts, klaar, iedereen weet het.
Maar in een grote groepspraktijk, een gezondheidscentrum of op de post?
Daar denkt men vaak dat het "wel geregeld is" tot het moment dat de assistente met een rood hoofd de gangen afloopt op zoek naar iemand die kán overleggen.
Iedereen zit in consult. Iedereen is "zo klaar."
Bij spoed gaat het niet om uren, maar om seconden of minuten!
Toch durf ik te stellen: de meeste praktijken hebben dit niet scherp. Vraag vandaag aan je team drie dingen:
- Wie is vandaag de spoed- of regiearts, en weet iederéén dat?
- Wat is het nummer voor spoedoverleg en wie is de achtervang als die persoon er niet is?
- Mag een twijfelgeval "gewoon in de agenda" bij twijfel, of is dat juist het gevaarlijkste wat er is?
Als je op 1 van die vragen moet nadenken, is dat je grootste risico.
Niet de casus zelf, maar de seconden die verloren gaan omdat niemand wist wie te bellen.
En dan de vragen waar geen twee huisartsen hetzelfde over denken:
U1: wanneer ga je zelf rijden, en wanneer laat je de ambulance alleen gaan?
U2: laat je iemand komen, of rij je zelf? Hoe snel? En welk vangnet geef je mee?
Hoe overleg je? Want je onderbreekt een collega mogelijk midden in een visite, in welke volgorde breng je het zo dat er in seconden een beslissing ligt?
Niemand kan altijd 100% alles weten. Maar het moet wel verantwoord gebeuren, en alleen als het echt nodig is.
Ik ben oprecht benieuwd: hoe doen de huidige huisartsenpraktijken dit? Maar ook poli's en eigenlijk wel alle extramurale zorgverleners?
En wie wil samen met mij een strak protocol maken voor de spoedoverlegjes?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/