Het "Vaste Gezicht" is een luxeartikel geworden
Vroeger kende de huisarts je naam.
Je moeder haar naam. Je kinderen hun namen.
Hij wist dat je vader hartproblemen had. Dat jij altijd te lang wachtte met bellen.
Dat je bij de deur al begon te huilen als het niet goed ging.
Dat noemden we gewoon: de huisarts.
Nu noemen we het een luxeartikel.
Want kijk hoe het er vandaag uitziet.
Je belt de praktijk. Er neemt iemand op die je niet kent.
Je krijgt een afspraak bij een waarnemer.
Niets mis met al die mensen, ze doen hun werk goed.
Maar zij kennen jou niet.
Ze lezen je dossier. Ze zien de letters. Ze missen de mens.
En jij? Jij legt voor de vierde keer in een jaar uit wat er aan de hand is.
Wie je bent. Wat je al geprobeerd hebt. Wat je bang voor bent maar eigenlijk niet durft te zeggen.
Aan iemand die je voor het eerst ziet.
En hier begint de controverse.
Want de meeste praktijken weten dit. Ze voelen het zelf ook.
Maar ze zeggen: "We kunnen niet anders. Er is gewoon te weinig personeel."
En dat klopt.
Om continuïteit van zorg te behandelen als een mooi ideaal in plaats van een medische noodzaak.
Want wat kost het als een patiënt zijn verhaal steeds opnieuw moet vertellen?
Het kost vertrouwen. Het kost tijd.
Het kost diagnoses die te laat worden gesteld omdat niemand het patroon ziet.
Een dossier is geen geheugen. Een vaste arts wel.
De praktijken die dit begrijpen doen iets anders.
Ze bewaken bewust wie welke patiënten ziet.
Ze bouwen roosters die continuïteit beschermen, ook bij drukte.
Ze investeren in warme overdrachten in plaats van koude dossiers.
Niet perfect. Maar bewust.
Ze behandelen het vaste gezicht niet als luxe. Ze behandelen het als zorg.
Weet jij hoeveel verschillende zorgverleners een vaste patiënt bij jullie gemiddeld ziet in één jaar?
En vindt iedereen in de praktijk dat nog acceptabel?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/