“Ik word van het kastje naar de muur gestuurd!”
“Ik word van het kastje naar de muur gestuurd!”
Die uitspraak heb je vast en zeker weleens gehoord van een patiënt.
Maar wellicht ook van je eigen familie: broers, zussen, ouders, kinderen, et cetera.
Een patiënt is voor ons (zorgverleners) tenslotte ook een mens met (vrijwel) altijd een familie!
Je weet dan ook als geen ander hoe boos, angstig, verdrietig of emotioneel het iemand kan maken als je niet weet bij wie je moet aankloppen.
Waardoor komen die emoties? Wellicht omdat het voelt alsof je niet gewenst bent?
Als je het gesprek doorzet en de patiënt emotioneel wordt, komen de volgende zinnen je vast ook bekend voor:
“Niemand wil mij helpen” of “Ik betaal toch elke maand netjes voor mijn zorgverzekering?”
In mijn rol als zorgverlener probeer ik altijd objectief te blijven en te kijken naar de feiten.
“Ik snap dat het vervelend is en ik ga gelijk met u meekijken en helpen.”
“Ja, u betaalt zeker zorgverzekering en heeft ook zeker recht op goede zorg.”
En toch weet ik vaak dat ik mensen niet altijd direct kan helpen.
Omdat je als zorgverlener ook te maken hebt met grenzen in je kunnen.
Afwijzingen voor verwijzingen richting een specialist, de GGZ of verpleeghuizen worden logischerwijs persoonlijk opgevat!
Dat doet geen enkel persoon goed, hoe ver of dichtbij dan ook.
De wachttijden, die steeds langer worden, maken het voor de eerstelijn ook niet veel makkelijker.
Dan weten sommige patiënten en zorgverleners het van wanhoop ook niet meer.
Wie ga je dan bellen? Vaak toch weer de huisarts!
Ik weet niet eens of ik het falen van het systeem kan noemen.
Want de zorg in Nederland is niet per se slecht ten opzichte van andere landen.
Ja, er moet worden getrieerd en er moet worden gekeken naar de zorgvraag.
Wat vinden jullie belangrijk in dit soort situaties als de patiënt wanhopig wordt?
En hoe ga je hiermee om als het niet “een” patiënt is, maar jouw eigen familie of netwerk?
Groetjes, Vinaij
PS: je moet elke patiënt behandelen zoals je zou willen dat je eigen familie behandeld wordt, maar ik denk dat elke zorgverlener toch een objectief schild heeft, als ik het zo mag noemen.