Moet elke praktijk altijd triageren met urgenties?
"Mevrouw, ik moet u eerst een paar vragen stellen."
En daar gaat de assistente: de hele triagewijzer langs, U1 tot en met U5, terwijl de patiënt alleen een herhaalrecept wil.
Moet je echt elke binnenkomende vraag formeel triëren met een urgentiecode?
Het officiële antwoord lijkt simpel.
De NHG-TriageWijzer is dé standaard voor veilige triage in de huisartsenzorg.
Systematisch uitvragen, urgentie bepalen, juiste vervolgactie.
Zo borg je dat je de echt zieke patiënt er niet tussenuit laat glippen.
Maar in de praktijk wringt het.
Want triage is bedoeld voor situaties waarin de urgentie nog onduidelijk is.
Het is een hulpmiddel om de juiste zorg op het juiste moment te bepalen.
Geen afvinklijst die je over elke telefoontje heen legt.
Een controleafspraak, een herhaalrecept, een uitslag die de patiënt zelf opvraagt: daar valt weinig te "triëren".
De ene praktijk zegt: alles door de molen, geen uitzonderingen, want juist die ene "onschuldige" beller blijkt soms iets te hebben.
Beter te veel dan te weinig. De andere zegt: als je alles triëert, ondergraaf je je eigen systeem.
Je assistente raakt afgestompt, de patiënt voelt zich een nummer, en de echt urgente klacht verdrinkt in de ruis.
Bovendien kost het tijd die je niet hebt.
En precies daarom is dit geen vraag die je 1 keer beantwoordt en wegze.
Het is een keuze die je als team bewust moet maken en blijven bijstellen.
De TriageWijzer schrijft niet voor dat elk contact een urgentiecode krijgt.
Hij vraagt iets veel moeilijkers: dat je het moment herkent waarop triage nodig is.
En het moment waarop het overbodig is.
Hoe doen jullie het in de praktijk?
Triëren jullie echt elk contact met een urgentie, of vertrouwen jullie op het klinisch oordeel van je assistente om te bepalen wanneer het wel en niet nodig is?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/