"Onze praktijk is gesloten voor nieuwe patiënten."
"Onze praktijk is gesloten voor nieuwe patiënten."
Dat zinnetje wordt steeds vaker gezien als falen.
Als een praktijk die het niet aankan.
Als een huisarts die zijn verantwoordelijkheid ontloopt.
Maar ik wil een andere kant laten zien.
Want wat gebeurt er als je blijft inschrijven?
De lijst groeit van 2.100 naar 2.400 patiënten.
Wachttijden lopen op van drie naar acht dagen.
De assistente beantwoordt 80 telefoontjes per ochtend.
De huisarts ziet 35 patiënten per dag en heeft geen tijd meer om na te denken.
En dan gaan er dingen mis.
Niet omdat mensen incompetent zijn.
Maar omdat elk systeem een grens heeft.
Hier zit de echte controverse.
We hebben een cultuur gecreëerd waarin grenzen stellen gelijkstaat aan in de steek laten.
Waarin een volle agenda een bewijs is van inzet.
Waarin "nee" zeggen aanvoelt als professioneel falen.
Terwijl de praktijk die blijft doorgroeien tot het team omvalt, wordt gezien als toewijding.
Wat de buitenwereld niet ziet:
- De assistente die na haar dienst niet kan stoppen met piekeren
- De huisarts die zijn vakantie afbreekt omdat er niemand is om waar te nemen
- Het team dat vergadert over overleven, niet over betere zorg
Dat is wat een overvolle lijst doet.
Stoppen met inschrijven is geen overgave.
Het is een bewuste keuze om de kwaliteit te bewaken voor de mensen die al op jouw lijst staan.
De oplossing voor het tekort ligt bij opleidingscapaciteit, taakherschikking en een systeem dat praktijken ondersteunt in plaats van leegtrekt.
Zolang dat systeem er niet is, is een praktijk die haar eigen grenzen bewaakt niet het probleem.
Het is het enige wat werkt.
Heeft jouw praktijk ooit bewust besloten te stoppen met inschrijven?
En hoe werd dat ontvangen door patiënten, collega's en de buitenwereld?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/