Zelf behandelen of doorverwijzen als huisarts?
Twee huisartsen. Zelfde patiënt. twee verschillende beslissingen.
De één plaatst zelf een catheter.
De ander verwijst direct naar de uroloog.
De één begeleidt een patiënt met hartfalen thuis.
De ander stuurt diegene bij de minste twijfel naar het ziekenhuis.
Wie heeft er gelijk?
Allebei. En geen van beiden.
De huisartsenzorg is de afgelopen twintig jaar fundamenteel veranderd.
Taken die vroeger automatisch naar het ziekenhuis gingen, liggen nu in de eerste lijn.
Patiënten met hartfalen. Patiënten met nierfalen.
Complexe ouderen met vijf diagnoses en een zorgmijdende familie.
De verwachting is: de huisarts vangt dit op.
Geen uniform protocol. Geen harde grens.
Alleen de persoonlijke grens van de huisarts zelf.
En die grens? Die verschilt enorm
Want beide kanten hebben een sterk argument.
De huisarts die zelf behandelt zegt:
"Ik ken mijn patiënt. Ik zie het totaalplaatje. Een ziekenhuisopname is voor een fragiele oudere vaak meer schade dan de kwaal zelf. Ik houd hem thuis. Bewust. Met goede monitoring."
En de huisarts die verwijst zegt:
"Ik ben geen specialist. Als er iets misgaat, heb ik niet de middelen om bij te sturen. De patiënt verdient de zekerheid van gespecialiseerde zorg."
Beide argumenten zijn verdedigbaar.
Maar ze leiden tot totaal verschillende zorg, voor dezelfde patiënt.
Wat betekent dit voor de patiënt met een katheter?
De één wordt thuis geholpen. Snel. Vertrouwd. Zonder wachtkamer.
De ander rijdt naar de polikliniek. Wacht drie uur. Ziet een arts die hem niet kent.
Wat is beter?
Dat hangt af van de huisarts aan wie het lot jou toewijst.
Niet van een protocol. Niet van de ernst van de klacht.
Van de mens achter het bureau.
Het probleem ligt niet bij de huisartsen die verschillende grenzen trekken.
Het probleem is dat die grens niet altijd wordt besproken.
En de assistente die triëert, de POH die een patiënt volgt, de praktijkmanager die het overzicht heeft, die weten ook niet altijd waar de grens ligt.
Tot er een situatie is waarbij het antwoord er plotseling wel toe doet.
Want wat gebeurt er als een assistente een patiënt met hartfalen aan de lijn heeft?
De oplossing is geen landelijk protocol dat alles dichttimmert.
Want nuance is juist wat de huisartsenzorg waardevol maakt.
Maar de oplossing is wel een gesprek.
Binnen de praktijk. Tussen huisartsen onderling. Met het team erbij.
Wat doen wij bij een katheterisatie? Wat is onze lijn bij hartfalen?
Wanneer verwijzen wij en wanneer niet?
Niet om iedereen hetzelfde te laten doen.
Maar zodat het team weet wat het kan verwachten.
Hoe zijn de grenzen en kunde tussen verschillende (kader)huisartsen geregeld binnen jullie praktijk?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/