De huisarts die een fout maakt: wanneer vertel je het de patiënt?
Elke huisarts maakt weleens een fout.
Niet omdat ze slordig zijn.
Maar omdat ze mens zijn.
De vraag is niet of het gebeurt.
De vraag is: wat doe je daarna?
Dit is het gesprek dat bijna niemand voert.
Terwijl het misschien wel het belangrijkste gesprek is in de huisartsenzorg
Want er is geen standaardprotocol.
Geen handleiding die zegt: bel op dag 1, of wacht op dag 3.
En dat maakt het zo ontzettend moeilijk.
De aanpak na een fout heeft meer context nodig.
Situatie 1: De fout is klein, maar heeft gevolgen
Denk aan: een verkeerde dosering, een gemiste verwijzing.
Bel je de patiënt meteen? Of wacht je eerst af hoe groot de schade is?
Situatie 2: Je weet nog niet precies wat er is misgegaan
De situatie is complex. De feiten zijn nog niet helder.
Overleg je eerst intern voordat je de patiënt benadert?
Of bel je alvast, ook al heb je nog geen volledig antwoord?
En wie neemt die beslissing binnen jullie praktijk?
Situatie 3: De fout is intern onderschept. De patiënt weet van niets.
Dit is de meest beladen situatie van allemaal. Vertel je het alsnog?
De rode draad in alle drie de situaties?
Er is bijna nergens een vaste interne afspraak over.
Geen protocol. Geen vast aanspreekpunt. Geen oefening.
Een huisarts die transparant is over fouten, zorgt voor een sterkere patiëntrelatie.
Patiënten verwachten geen perfectie, ze verwachten eerlijkheid.
Heeft jullie praktijk een vaste werkwijze voor hoe je omgaat met fouten richting de patiënt?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/
