Vinaij Sewradj · 24 april 2026 · Praktijkvoering
Ze komen binnen met rugpijn.
Maar ze willen een briefje.
Ze melden zich met slapeloosheid.
Maar ze willen de diazepam die de vorige praktijk ook voorschreef.
Elke huisartsenpraktijk kent ze.
En niemand wil het hardop zeggen.
Want de geneeskunde is gebouwd op vertrouwen.
De patiënt vertelt. De arts gelooft.
Dat is de basis van de therapeutische relatie.
Zonder dat vertrouwen werkt niets.
Maar dat vertrouwen wordt soms misbruikt.
En dat plaatst het hele team in een onmogelijke positie.
Want wie bepaalt wanneer iemand liegt?
De assistente die iets niet klopt vindt kloppen?
De huisarts die voor de derde keer hetzelfde recept uitschrijft met twijfels?
De POH die merkt dat de glucosewaarden onmogelijk kloppen bij het leefstijlverhaal?
Confronteren voelt agressief. Zwijgen voelt medeplichtig.
En hier wordt het echt ingewikkeld.
Want de patiënt die liegt over zijn pijn vraagt zelden om pijn.
Hij vraagt om controle. Om erkenning. Om een uitweg uit iets wat hij niet kan benoemen.
De verslavingsproblematiek achter een recept. De thuissituatie achter vage klachten.
De angst die zich kleedt als lichamelijk symptoom.
Liegen is zelden liegen om het liegen.
Maar dat maakt het voor het praktijkteam niet eenvoudiger.
De meeste praktijken hebben hier geen protocol voor. Dus handelt iedereen op gevoel.
Op buikgevoel dat soms klopt en soms niet.
Totdat er iets misgaat
Heb jij ooit een moment gehad waarop je wist dat een patiënt niet de waarheid sprak?
En hoe heb je dat toen aangepakt?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/