Vinaij Sewradj · 19 juli 2026 · Praktijkvoering
"Dokter, kunt u mijn testosteron prikken?"
19 jaar. Kerngezond. Geen medicatie, geen voorgeschiedenis, komt verder nooit op het spreekuur.
En nu zit hij tegenover je met 1 concreet verzoek: een labformulier om testosteron te prikken
Wat doe je?
De makkelijke route: prikken.
Hij vraagt erom, het is 1 buisje, en dan is hij tevreden de deur uit. Klaar.
Maar dan sla je de belangrijkste stap over. De anamnese.
Want de echte vraag is niet "wat is zijn testosteron?"
De echte vraag is: waarom wil hij het weten?
Even doorvragen, en het verhaal komt boven.
Hij sport. Hij wil vooruitgang in de sportschool.
En hij heeft ergens gelezen dat je testosteron "normaal" moet zijn voor progressie.
Dus denkt hij: laat ik het checken.
Dit is het moment dat telt.
Want een testwaarde bij een gezonde 19-jarige zonder klachten gaat hem niets opleveren.
Sterker nog, hij kan hem alleen maar op het verkeerde spoor zetten:
Komt de waarde "laag-normaal" uit?
Dan gaat een gezonde jongen zich zorgen maken over een niet-bestaand probleem.
Of erger: op zoek naar een oplossing die hij helemaal niet nodig heeft.
Komt hij "normaal" uit?
Dan bevestig je onbedoeld het idee dat dit de knop is waar hij aan moet draaien.
Testosteron schommelt per dagdeel, per nacht slaap, per stressniveau.
1 prik zegt bij een gezonde tiener vrijwel niets.
Prikken op verzoek voelt patiëntvriendelijk. Meedenken. Service.
Maar soms is níet prikken juist de betere zorg, ook al is dat precies wat de patiënt níet komt halen.
Achter dit verzoek zit vaak een veel waardevoller gesprek.
Over trainen. Over slaap. Over voeding.
Over de fitnessinfluencers die hem influisteren dat er iets "gefixt" moet worden.
Daar kun je het verschil maken. Niet met een labformulier.
Waar ligt jouw grens bij een specifieke lab test "op verzoek" zonder medische indicatie?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/