Vinaij Sewradj · 1 mei 2026 · Praktijkvoering
Drie mensen. Dezelfde situatie. Drie totaal verschillende ervaringen.
De patiënt zit al drie maanden met klachten.
Hij vraagt om een verwijzing.
En hoort: "dat wordt niet vergoed."
Wat hij denkt: u heeft dit niet nodig.
Niet: het systeem staat het niet toe.
Maar: ík geloof u niet.
Het vertrouwen in zijn huisarts, iemand die hij al jaren kent, breekt.
Stil. Sluipend.
De huisarts zit tegenover diezelfde patiënt.
Hij ziet de klachten. Hij weet wat de juiste stap is.
En hij kan die stap niet zetten.
Niet omdat hij het er niet mee eens is.
Maar omdat een zorgverzekeraar, op afstand, zonder deze patiënt ooit gezien te hebben, nee heeft gezegd.
Hij zoekt woorden die de relatie bewaren.
Terwijl hij innerlijk weet: dit klopt niet.
De zorgverzekeraar vergoedde het bewust niet.
Preferentielijsten. Stepped care. Machtigingen.
Beleid gebaseerd op data. Op wat werkt. Op betaalbaarheid voor iedereen.
Maar de verzekeraar ziet de patiënt niet.
Zit niet in de spreekkamer.
En blijft onzichtbaar, terwijl de huisarts het gezicht wordt van een beslissing die hij zelf niet nam.
Dat is een comfortabele positie.
Maar geen eerlijke.
Drie mensen. Allemaal klem.
In hetzelfde systeem. Met hetzelfde doel.
Wanneer gaan zij echt aan dezelfde tafel zitten?
Wat vinden jullie van de invloed van een zorgverzekeraar op de de huidige zorg?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/