Hoe eerlijk mag je zijn tegen een patiënt die ongezond leeft en het niet wil horen?

Hij komt voor de zesde keer dit jaar.

Overgewicht. Bloeddruk te hoog. Rookt nog steeds.

Je kent het dossier uit je hoofd. Hij weet wat er komt. Jij weet wat er komt.

Het advies. De knik. De deur die dichtgaat.

En drie maanden later begint het opnieuw.

De meeste zorgverleners kiezen voor de zachte aanpak.

Motiverende gespreksvoering. Geen oordeel. Autonomie respecteren.

Dat is ook juist. Maar er groeit stiekem iets anders.

Want er is een moment waarop vriendelijk adviseren voelt als medeplichtig zijn aan iemands achteruitgang.

Waarop je weet dat deze patiënt over vijf jaar een hartinfarct krijgt als er niets verandert.

En je zegt het niet.

Omdat je de relatie niet wil beschadigen. Omdat hij anders wegloopt. Omdat het consult tien minuten duurt.

Maar is dat eerlijk?

Autonomie respecteren is niet hetzelfde als zwijgen over de waarheid.

Een goede vriend vertelt je wat je niet wil horen. Een goede arts ook.

Maar die moet tegelijk de zorgrelatie bewaken, de patiënt niet verliezen en werken binnen een systeem dat daar nauwelijks ruimte voor geeft.

Er is geen perfecte aanpak. Maar er is wel een keuze die elke zorgverlener keer op keer opnieuw maakt.

Bewust of niet.

Heb jij ooit gekozen voor eerlijkheid tegen een patiënt die het niet wilde horen?

En wat gebeurde er daarna?

Groetjes, Vinaij

PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/