Vinaij Sewradj · 23 juli 2026 · Praktijkvoering
"Ik wil ook een prikje om af te vallen."
Die zin hoor je steeds vaker aan de balie.
Niet per se van een patiënt met diabetes.
Van iemand die het op Instagram zag en gewoon dunner wil worden.
De vraag naar Ozempic en soortgelijke middelen is de afgelopen jaren enorm gestegen.
Grotendeels door mensen zonder diabetes die het willen voor gewichtsverlies.
Het gevolg: tekorten voor de patiënten die het middel echt nodig hebben om hun bloedsuiker onder controle te houden.
En dan lig jij ineens in het spanningsveld.
Aan de ene kant: een patiënt die zich onzeker voelt, al jaren worstelt met gewicht en eindelijk iets vindt dat werkt.
Aan de andere kant: een collega-patiënt met diabetes die straks misschien geen medicatie kan krijgen omdat de vraag de voorraad overstijgt.
Wij vinden dat huisartsenpraktijken te vaak in een lastige positie worden geduwd om "nee" te verkopen als een persoonlijk oordeel, terwijl het eigenlijk gaat om verantwoord voorschrijfbeleid.
Het is niet aan de huisarts om iemands leefstijl te beoordelen.
Het is wel hun taak om medisch te bepalen wie het middel nodig heeft en wie niet.
Dat onderscheid is precies waar het misgaat.
Patiënten ervaren een "nee" als afwijzing van hun probleem, terwijl de praktijk het bedoelt als medische afweging.
Die kloof zorgt voor frustratie aan beide kanten van de balie.
Is het aan de huisartsenpraktijk om deze maatschappelijke vraag naar gewichtsverlies te reguleren?
Terwijl de druk vanuit patiënten alleen maar toeneemt?
Hoe gaat jouw praktijk hiermee om: heb je een duidelijke lijn?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/