Vinaij Sewradj · 21 juli 2026 · Praktijkvoering
Nachtdiensten in de zorg zijn nodig, maar wie beschermt de zorgverlener?
Om 3 uur 's nachts moet iemand nog steeds de juiste beslissing nemen.
Geen ruimte voor een vermoeide fout.
Geen tweede kans als het misgaat.
Toch praten we in de zorg nauwelijks over wat een nachtdienst met iemand doet.
Wanneer mag je eigenlijk wel nachtdiensten draaien?
De basisregels kent bijna iedereen: minimaal 11 uur rust tussen diensten een maximaal een vastgesteld aantal nachtdiensten achter elkaar
En wat doet een nachtdienst eigenlijk met iemand?
Wat doet het met je concentratie als je al drie jaar structureel 's nachts werkt?
Met je geheugen?
Met je vermogen om onder druk de juiste beslissing te nemen?
En weet je dat eigenlijk wel, of neem je gewoon aan dat het "wel goed komt, want het gaat toch"?
Waarom wordt iemand die al jaren nachten draait op dezelfde manier beoordeeld als iemand die er net aan begint?
Is dat wel eerlijk, richting die persoon en richting de patiënt die op dat moment afhankelijk van hem of haar is?
Welke regels missen er dan?
Wordt slaapkwaliteit bij structureel nachtwerk ooit echt geëvalueerd?
Waarom is er geen lager maximum aantal nachtdiensten naarmate iemand langer nachtwerk doet?
En durft iemand in jouw team eigenlijk aan de bel te trekken zonder dat het als zwakte wordt gezien?
Dan het gevoelige punt.
Een zorgverlener die nachtdiensten draait en af en toe vraagt om iets om overdag beter te slapen
Oordeel jij daar snel over?
Is dat een teken van een probleem, of juist van zelfinzicht?
Waarom voelt dat als iets om te verbergen, terwijl je lichaamsklok structureel ontregeld raakt door het werk zelf?
Wanneer wordt vragen om hulp eigenlijk een taboe, en wanneer is het gewoon verstandig?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/