Waarom de assistente altijd de schuld krijgt en wat je eraan doet
De assistente krijgt altijd de schuld.
Als de patiënt te lang wacht: “de assistente had beter moeten plannen.”
Als de verwijsbrief niet op tijd is: “de assistente had eerder moeten bellen.”
Als de uitslag niet doorgegeven is: “de assistente had dat toch moeten regelen?”
En de assistente? Die slikt het.
Ze zegt sorry. Ze werkt harder. Ze blijft langer.
Totdat ze op een dag niet meer komt opdagen.
Hier is de ongemakkelijke waarheid die niemand hardop zegt:
De assistente krijgt de schuld voor problemen die zij nooit heeft veroorzaakt.
Een arts die te laat zijn uitslagen verwerkt.
Een systeem dat niet klopt.
Een praktijk zonder duidelijke taakverdeling.
Een cultuur waarin de frontlinie de opvang is van alles wat misgaat.
De assistente staat tussen de patiënt en de chaos.
Zij is het gezicht van de praktijk. Dus zij is ook het doelwit.
En dat kost wat.
Niet alleen de assistente zelf, die thuis uitgeput op de bank zit en denkt: waarom doe ik dit nog?
Het kost de praktijk ook. Verloop. Verzuim. Nieuwe mensen inwerken. En weer opnieuw beginnen.
Wat werkt dan wél?
Niet nog een training "omgaan met agressie." Niet nog een teamuitje.
Wat werkt is dit:
Maak het probleem zichtbaar voordat de assistente zelf onzichtbaar wordt.
Bespreek wekelijks wat er blijft liggen, en bij wie.
Maak afspraken over wie waarvoor verantwoordelijk is. Zwart op wit.
Geef de assistente de bevoegdheid e de rugdekking om grenzen te stellen.
En spreek patiënten aan als zij de assitente als afvoerputje behandelen.
De assistente is geen buffer. Ze is een professional.
Behandel haar ook zo.
Wanneer heeft jouw assistente voor het laatst gehoord dat ze het goed doet, in plaats van dat ze iets fout heeft gedaan?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/
