“Heeft u geen medicatie voor klacht…?”
“Heeft u geen medicatie voor klacht…?”
De zorg voelt tegenwoordig maakbaar,
zeker als het gaat om leefstijl gerelateerde klachten.
Patiënten hoeven de consequenties niet onder ogen te zien.
Het idee heerst: "We hebben toch gewoon dat nieuwe middel X?
Kan ik dat niet eens proberen?"
Ik vind het zelf frustrerend dat sommige patiënten geen verantwoordelijkheid nemen.
Dat gaat verder dan alleen leefstijl gerelateerde klachten
Al speelt het daar tegenwoordig wel enorm
Maar denk ook aan chronische ziekten.
Het is dweilen met de kraan open
als de patiënt zelf de kraan niet wil dichtdraaien.
Er zijn mensen die wel de medicatie willen,
maar weigeren hun gedrag aan te passen.
Ze nemen geen verantwoordelijkheid voor de uitkomst
en blijven de oorzaak externaliseren.
Zulke mensen kom je in het dagelijks leven overal tegen,
waarschijnlijk zelfs een heleboel.
Maar als arts moet je het daadwerkelijk aanhoren
en voel je vaak de ‘plicht’ om er toch iets mee te doen.
Ik vind dit zelf een lastige situatie en intern conflicterend.
Soms lijkt en voelt het alsof bepaalde mensen
zichzelf niet eens willen helpen.
Wat verwachten ze dan precies van jou?
Stellen jullie als arts wel eens een ultimatum?
Of harde voorwaarden voor het starten van een behandeling?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/
