“Waar ik eigenlijk echt voor kwam, is…”
“Waar ik eigenlijk echt voor kwam, is…”
Het is een enorme frustratie voor zorgverleners
wanneer de consulttijd ten einde loopt.
De 15 minuten zijn voorbij, de klacht is besproken,
je hebt als arts een plan opgesteld en dit duidelijk uitgelegd.
En dan komt de patiënt met: “Waar ik eigenlijk echt voor kwam, is…”
Het is niet eens zo erg als dit een minder urgente vraag is.
De frustratie zit hem er vooral in
dat deze 'laatste vraag' vaak de ernstigste klacht betreft.
Hierdoor sta je als arts voor de keuze: toch afwijzen of uitlopen?
Als het medisch onverantwoord is om een nieuwe afspraak te maken,
moet je erop ingaan en het spreekuur laten uitlopen.
Daarom is het fijn als patiënten zich goed voorbereiden,
maar ook dat je als arts kunt terugvallen op de triage.
Je kunt dan direct ingaan op de meest urgente klacht
en de minder urgente zaken tijdelijk “parkeren”.
Je bent dan in de spreekkamer realtime aan het triageren.
Hierdoor houd je structuur en voorkom je uitloop.
Hoe pakken de huisartsen dit hier aan?
Hoe ga je direct naar het kernprobleem?
Of trek je gewoon heel duidelijke grenzen?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/
