"Pap, kun jij niet even naar mijn longen luisteren?"
"Pap, kun jij niet even naar mijn longen luisteren?"
Het is zaterdagavond. Je dochter hoest en is benauwd.
Je weet dat de huisartsenpost enorm druk is en jij bent huisarts.
Logisch toch? Je pakt je stethoscoop, hoort crepitaties en schrijft antibiotica voor.
Maar mag dit eigenlijk?
De BIG-registratie zegt: je mag behandelen waar je bevoegd voor bent.
De KNMG zegt: ontraden, maar niet verboden.
Het NHG zwijgt.
De praktijk? Dat is grijs gebied…
Kleine kwaaltjes? Iedereen doet het.
Chronische zorg? De meesten niet.
Maar waar trek je de lijn?
Een neusverkoudheid bij je partner?
Bloeddrukpillen voor je vader?
Antidepressiva voor je moeder?
Het grote argument tegen: objectiviteit verdwijnt, emotie neemt over, je overschrijdt professionele grenzen.
Het argument voor: niemand kent het medisch dossier beter, je bespaart de zorg een consult, in tijden van schaarste.
En dan is er nog dit:
Wat als je NIET behandelt en het loopt slecht af?
Wat als je WEL behandelt en het loopt slecht af?
Hoe kijken jullie naar de behandeling van een eigen familielid en wat zijn de overwegingen?
Af en toe kan geen kwaad of NOOIT aan beginnen?
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/
