Vinaij Sewradj · 7 april 2026 · Praktijkvoering
Wat moet je doen met de patiënt die elke week belt maar nooit echt ziek is.
Je kent het wel. Maandagochtend 8:03, daar gaat de telefoon alweer.
"Goedemorgen mevrouw Jansen, wat kan ik voor u doen?"
"Nou, ik heb weer last van mijn rug... en mijn hoofd voelt ook een beetje raar... oooh en ik wilde even vragen..."
Je agenda zit vol. 15 patiënten in de wachtkamer. Collega ziek.
En daar gaat alweer 12 minuten aan iemand die vooral behoefte heeft aan een luisterend oor.
De praktijk denkt: "Tijdverspilling."
De triagist denkt: "Hoe blijf ik vriendelijk?"
De patiënt denkt: "Eindelijk iemand die luistert."
Maar waar ligt de grens?
Wanneer wordt menselijke zorg een echt probleem?
Wanneer wordt eenzaamheid een misbruik van het systeem?
De eerste keren is het vaak prima, totdat het steeds vaker gebeurd en de irritatie wellicht begint op te lopen.
Maar dan het echt gevaar, wanneer is het dan wel echt iets?
Hoe voorkom je dat je vooroordelen (bias) het overnemen en hoe blijf je toch altijd objectief triageren?
Wat doen jullie in een vergelijkbare scenario? Patient te woord staan? Kortaf reageren?
Elke huisartsenpraktijk kent vermoed ik wel een vergelijkbare patiënt, zonder vooroordelen :)
Groetjes, Vinaij
PS: Bekijk direct wat jouw collega's in het huisartsenvak hebben geantwoord via de volgende link: https://www.linkedin.com/in/vinaijsewradj/